เนิ่นนาน แสนเนิ่นนาน เม็ดทรายจากหินที่โดนกัดเซาะกลับมารวมกันใหม่
เป็นผืนทรายสีขาวบนหาดเวิ้งแสนกว้างไกล…
ความทรงจำที่ตกหายไป ในปัจจุบันค่อยๆกลับคืนมา
เรื่องน่าเศร้าสมัยอดีต หากครานี้กลับไม่ได้ทำให้ร้องไห้แต่อย่างใด
อย่างน้อยก็รับรู้ได้ ว่าพี่ชายของผม คนนั้น...
ช่วยมาเติมเต็มห้วงเวลาที่ขาดหาย
ชนิดไม่ขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่น้อย
ไม่ว่าตอนนั้น หรือตอนนี้ พี่ก็ยังเป็นพี่ที่ดีของผมเสมอ
ไม่ว่าจะงี่เง่าและน่าฆ่าทิ้งไปบ้าง
หรือบางคราก็น่าจะจับไปถ่วงน้ำหรือไปฝากให้ลาฟเวลล์ดูแล
ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน
ไม่รู้ว่าพี่รู้สึกผิดหรือเปล่า...แต่พี่ก็ทำให้ผมยิ้มได้อีกครั้ง
“ผมรักพี่คับ”